My A Little Dreams Come True
Story By:Moojun
*คำเตือน กรุณาระวังระดับปริมาณน้ำตาลในเลือดเอาไว้ให้ดี เพราะมันเลี่ยนมาก
ในชีวิตของคุณ คุณเคยวาดฝันถึงคนที่คุณรักบ้างไหม? คุณเคยคิดไหมว่าคนที่คุณอยากใช้ชีวิตร่วมด้วยนั้นเขาจะเป็นคนยังไง คิดว่าใครหลายคนคงเคยคิดถึงเรื่องนี้มาบ้างเหมือนกัน แต่จะมีใครสักคนไหม...ที่จะได้เจอกับคนที่ตัวคาดหวังหรือต้องการ...คิดว่าคงน้อยมาก แต่ถ้าคุณเจอเขาคนนั้นล่ะ คุณจะเข้าไปหาเขาไหม? หรือว่าคุณจะปล่อยให้เขาคนนั้นเดินจากไป แต่สำหรับคนบางคนนั้น เขากลับเลือกที่จะเดินเข้าไปหาเขาคนนั้น คนที่อยู่ในอุดมคติ หรือใครหลายคนเรียกคนที่อยู่ในฝันที่ดูเวอร์เกินจริงว่า คนในนิยาย
ณ สถานที่แห่งหนึ่ง ที่ๆดูเหมือนไม่มีอยู่จริงในโลก ที่ๆเต็มไปด้วยพื้นหญ้าเขียวชอุ่ม แสงแดดทอประกายสวยงาม แต่กลับเงียบสงัดไม่มีบุคคลใดย่างกายเข้ามา ชายคนหนึ่งกำลังเดินไปรอบๆสถานที่แห่งนี้ ที่ๆสวยงามราวกับบทความในนิยาย ชายคนนั้นเดินต่อไปเรื่อย
จนกระทั่งได้เจอม่านหมอกทึบที่กำลังขวางทางเขาอยู่ ขณะที่เขาได้เดินเข้าไปใกล้อยู่นั้น ได้มีมือปริศนามือหนึ่งยืนมาทางชายหนุ่มคนนั้น ด้วยความรู้สึกแปลกๆ แต่หัวใจกลับสั่งให้ยืนมือจับตอบรับจากมือปริศนานั้น และแล้วม่านหมอกทึบนั้นก็ค่อยๆจางลง ทำให้เห็นว่าหลังม่านหมอกทึบนั้นมีชายเจ้าของมือปริศนานั้นอยู่ หมอกนั้นค่อยๆจางลงเรื่อยๆ จนกระทั่งได้เห็นรูปร่างท่าทางของชายปริศนา เขาค่อยๆเงยหน้าขึ้น จนกระทั่ง...
ซองมิน...ตื่นได้แล้ว!!!!!!!! เสียงตะโกนกรอกหูร่างบางที่กำลังหลับฝันดีอยู่ได้รีบตื่นขึ้นมาทันที
หือ...ดงแฮ นายมีอะไรล่ะ ร่างบางยังตื่นไม่เต็มที่นัก ยังมีอาการงัวเงียอยู่บาง ทำให้เพื่อนรักที่อยู่ตรงหน้าอดไม่ได้ที่จะแซวเล่น
ไม่มีอะไรหรอก...แม่กระต่ายน้อย ฉันเห็นว่านายหลับอยู่ ท่าทางจะฝันดีเลยหมั่นไส้ ตะโกนเรียกนายเข้า พูดพร้อมกับส่งยิ้มทะเล้นให้กับอีกคนหนึ่ง
นี่นายแกล้งฉันเหรอ พูดยังไม่ทันขาดคำ กระต่ายน้อยก็ฟาดฝ่ามือมรณะ(?)ใส่แขนคนตรงหน้าทันที
โอย!ซองมิน...ทำไมนายมือหนักจัง สาบานว่านี่คือมือของคุณครูสอนทำเบเกอร์รี่ สอนเด็กด้วยนะ ชิ... คนอะไรตีเจ็บเป็นบ้า...โอย... ร่างบางอีกคนบ่นกระปอดกระแปดพลางลูบต้นแขนที่โดนอีกคนตีเอาไว้
นี่คือบรรยากาศวุ่นๆของร้านเบเกอร์รี่เล็กๆแห่งหนึ่งในกรุงโซล ร้านที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น นอกจากจะขายเบเกอร์รี่ทั่วไปแล้ว ยังรับสอนทำเบเกอร์รี่ต่างๆด้วย โดยเฉพาะสำหรับเด็ก เจ้าของร้านเบเกอร์รี่น่ารักๆนี้คือ ลีซองมิน ที่ฝันว่าอยากทำร้านเบเกอร์รี่มาตั่งแต่เด็กๆ นอกจากตัวเขาแล้วยังมีพี่ชายคนหนึ่งที่ให้การสนับสนุนซองมินมาโดยตลอด แต่ตอนนี้เขาไปอยู่ต่างประเทศ ความฝันของซองมินคงเป็นจริงไม่ได้ถ้าไม่มีหุ้นส่วนอีกคนหนึ่ง คือ ลีดงแฮ
เพื่อนรักที่รู้จักกันตั้งแต่ช่วงมัธยม ทั้งสองช่วยกันก่อตั้งร้านแห่งนี้ขึ้นมา ซองมินมีผู้ช่วยฝีมือดีอีกคนคือ คิมเรียวอุค นอกจากจะทำเบเกอร์รี่แล้ว บางครั้งเรียวอุคก็จะมาช่วยซองมินสอนเด็กๆเหล่านั้นด้วย ทุกๆวันซองมินต้องตื่นมาแต่เช้าเพื่อเตรียมอุปกรณ์ข้าวของในการทำเบเกอร์รี่ แม้จะเหนื่อแค่ไหน แต่สำหรับซองมินแล้ว...
ร้านนี้คือความฝันของเขา ดังนั้นจึงไม่ต้องแปลกใจเลยว่า ทุกๆคนที่เข้ามาในร้านจะเห็นใบหน้ายิ้มแย้มของซองมินเสมอ พลอยทำให้ลูกค้าที่มาอุดหนุนร้านเบเกอร์รี่แห่งนี้มีความสุขตามไปด้วย ตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมของเด็กๆ จึงไม่แปลกที่ทุกๆวันของร้านแห่งนี้จะมีเด็กเดินเข้าเดินออกเป็นประจำ เพื่อที่จะเรียนทำเบเกอร์รี่ง่ายๆจากคุณครูซองมิน...
วันนี้ก็เหมือนกับทุกวันที่ซองมินจะต้องสอนเด็กทำเบเกอร์รี่ วันนี้เขาต้องสอนนักเรียนทุกคนแต่งหน้าเค้ก เด็กๆทุกคนดูจะตั้งใจเรียน เพราะซองมินทั้งใจดีและเอ็นดูเด็กๆเหล่านี้มาก และแล้วบทเรียนวันนี้ก็สิ้นสุดลงเหมือนอย่างเคย...
ซองมินยืนส่งนักเรียนตัวน้อยที่หน้าร้าน แต่แล้วซองมินต้องแปลกใจที่ยังมีนักเรียนอีกคนยังไม่กลับบ้าน
อ้าว!ชานฮี...วันนี้ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอครับ ย่อตัวนั่งยองๆหน้าเด็กน้อย พลางลูบหัวอย่างเอ็นดู
ยังฮะคุณครูซองมิน...วันนี้ผมไม่ได้กลับบ้านกับพ่อแม่ เด็กน้อยชานฮีส่ายหัวเล็กน้อย
ชานฮีเป็นเด็กผู้ชายที่มีหน้าตาน่ารัก แม้จะซนบ้าง...แต่ก็ซนตามภาษาเด็กๆ ชานฮีเป็นเด็กที่ค่อนข้างตั้งใจเรียน ถ้าเทียบกับรุ่นเดียว จึงไม่แปลกใจว่า...ทำไมซองมินถึงได้เอ็นดูเด็กคนนี้มากเป็นพิเศษ
อ้าว...แล้ววันนี้ชานฮีกลับบ้านกับใครเหรอครับ ซองมินถามน้ำเสียงเป็นห่วง
กลับบ้านกับคุณอาฮะ นั่นไง...คุณอามาแล้วฮะ... ชานฮีพูดพร้อมกับชี้ไปทางด้านหลังซองมิน ซองมินค่อยๆหันหลังกลับไป และแล้วซองมินต้องตกอยู่ในภวังค์ เมื่อชายคนนั้นได้เดินเข้ามาหาทางซองมิน เด็กน้อยวิ่งเข้าไปกอดชายคนนั้นทันที...
คุณอาคยูมาแล้ว... พลางเดินเข้าไปจับมือพาคยูเดินเข้ามาทางซองมิน
คุณอา...นี่ไงฮะ คุณครูซองมินที่ผมพูดถึง พูดพร้อมกับเดินเข้าไปจับมือซองมิน
ยินดีที่ได้รู้จักครับ ร่างสูงยิ้มอย่างเป็นมิตรพร้อมกับยื่นมือใหญ่ออกไป
... ร่างบางถึงกับยื่นอึ้ง ใบหน้าแบบนี้เราเคยเจอที่ไหนนะ เหมือนเคยเจอกับเขามานานแสนนาน รู้สึกเหมือนคุ้นเคยกันมาก่อน รู้สึกว่าตัวเองกำลังหยุดเวลาเหล่านี้ไว้ ราวกับว่าไม่อยากให้เวลาไหลผ่านจากไป...
คุณครูซองมิน...เด็กน้อยกระตุกมือที่จับอยู่เบาๆ แต่พอจะทำให้ซองมินตั้งสติได้ จึงยืนมือไปจับกับมือใหญ่นั้น
ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน
แต่เมื่อสบตากับคนร่างสูงตรงหน้า ช่วงเวลาแห่งความฝันครั้งนั้นก็เวียนกลับเข้ามาในความทรงจำของมินทันที ใช่แล้ว...เขาเคยเจอผู้ชายคนนี้ในฝัน ทำไม...ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังมีความสุขประหลาด เหมือนกับว่ากำลังอยู่ในห้วงแห่งความฝัน รู้สึกได้เจอกับคนที่รอคอยมานานแสนนาน แค่เพียงแวบเดียว ก็ทำเอาจิตใจล่องลอยไปไกล ตอนนี้...เขาคงจะหลงรักร่างสูงตรงหน้าแล้วสินะ
หลังจากที่คยูได้เดินจากไปพร้อมกับเด็กน้อยชานฮี ซองมินดูเหม่อลอยผิดปกติ จนเรียวอุคสังเกตได้
พี่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ
ปะ..เปล่า พี่ไม่เป็นอะไร ซองมินหลุดจากภวังค์ทันที
แน่นะครับ...วันนี้ดูพี่เหม่อลอยแปลกๆ เรียวอุคยังคงทำหน้าสงสัย
ไม่เป็นไรหรอก รีบกลับบ้านเถอะ นี่มันดึกแล้วนะ พูดพลางเฉไฉเก็บของอย่างอื่นไปเรื่อย ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ขณะที่เก็บของอยู่นั้น ก็เกิดคิดถึงรอยยิ้มของร่างสูงตรงหน้าขึ้นมา อะไรกัน...ทำไมต้องคิดถึงเขาด้วยนะ คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยคนเดียว แต่แล้วจู่ๆก็หน้าแดงขึ้นมาซะอย่างนั้น จนเรียวอุคที่กำลังทำความสะอาดอยู่อดสงสัยไม่ได้...
เช้าวันต่อมา ทุกอย่างก็ดูดำเนินตามปกติ ยกเว้นแต่ซองมินที่ดูใจลอยผิดปกติ จนดงแฮสงสัยว่าเพื่อนรักตัวเองเป็นอะไรไป...
ซองมิน... ไม่หัน...สงสัยยังไม่รู้สึกตัว ต้องเอาใหม่...
ซองมิน!!... เพิ่มเสียงเข้าไป น่าน...ยังไม่สนใจอีก ท่าทางจะเหม่อเอามาก เอาใหม่ๆคราวนี้ต้องระยะประชิด เพิ่มวอลลุ่มเข้าไปเอาให้หูแตกไปเลย...
ดงแฮตัดสินใจเดินเข้าไปข้างหลังซองมินช้าๆ ก่อนจะตะโกนเรียกซองมินเหมือนอย่างเคย
ซองมิน!!!!!!!!!!! เสียงแปดหลอดของดงแฮ ทำเอาซองมินถึงกับสะดุ้งอย่างตกใจ พอเห็นคนตรงหน้ารู้สึกตัว ก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ...
คุณเธอ...กว่าจะรู้ตัวเนี่ยช้าเหลือเกิน เป็นอะไร...ซองมิน เห็นเหม่อแต่เช้าแล้ว ดงแฮถามยิ้มๆ
มะ...ไม่เป็นอะไรหรอก ซองมินรีบแก้ตัวใหญ่
เนี่ยนะไม่เป็นอะไร...เห็นเรียวอุคบอกว่านายเหม่อตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ดงแฮทำเป็นเหล่สายตาจับผิด
ไม่เป็นอะไรจริงๆ แต่ท่าทางดูขัดแย้งเหลือเกิน ปากบอกว่าไม่เป็นอะไร แต่สายตาและท่าทางไม่ได้เป็นไปตามคำพูด เนี่ยนะไม่เป็นอะไรของนาย...ซองมิน เฮ้อออ...ขนาดเด็กสามขวบยังดูนายออกเลย ให้ตายสิ...
หรือว่าแม่กระต่ายน้อยของเราไปหลงรักใครเขาเข้าแล้วล่ะ หันไปพยักหน้ากับเรียวอุคเป็นการใหญ่
ปะ...เปล่านะแต่หน้าเนี่ยแดงเป็นลูกตำลึงสุกแล้ว หลุบสายตาบลงทันที ดงแฮเห็นพฤติกรรมคนตรงหน้าแล้ว อดไม่ได้ที่เขาจะหลุดหัวเราะ...
ฮะฮะฮ่า...ว่าแล้ว ปกตินายไม่เคยเหม่อลอยขนาดนี้ ฉันล่ะอยากรู้จริงๆว่าใครกันนะ ที่ทำให้กระต่ายน้อยที่แสนน่ารักคนนี้หวั่นไหวจนหลงรักได้เนี่ย หน้าตาจะเป็นไงน้า... พูดพร้อมกับหยิกแก้มคนตรงหน้าเบาๆ
หันไปส่งยิ้มเจ้าเล่ห์กับเรียวอุคสองคน...
ล่ะ...แล้ววันนี้นายไม่ไปทำงานเหรอ รีบเปลี่ยนเรื่องพูดทันที
นายจะบ้ารึเปล่า...นี้มันวันอาทิตย์ วันหยุดฉันก็มาช่วยนายตลอด เฮ้อ...ท่าทางจะเป็นหนักนะเนี่ยพูดกลั้วหัวเราะใหญ่ ท่าทางจะหนักเอาการ...ถึงได้เบลอขนาดนี้
ไม่ต้องมาหัวเราะเลย ชิ... แกล้งทำงอน พองลมที่แก้ม หันหน้าไปท่างอื่น
โอ๋...อย่างอนนะ โอเคๆไม่ล้อแหละ อย่างอนดิ ดูหน้าสิ...บูดเหมือนตูดลิงแล้ว การกระทำของดงแฮทำเอาซองมินถึงกับหลุดหัวเราะ
เห็นม่ะ...หัวเราะแล้ว ดงแฮหัวเราะน้อยๆ
ดงแฮ...ขอถามอย่างสิ ซองมินเอี่ยงคอทำหน้าสงสัย
อะไรอะดงแฮเอี่ยงคอล้อซองมินกลับ
ไม่ถามแล้ว... ซองมินทำท่าจะเดินหนี ดงแฮจึงรั้งข้อมือซองมินไว้...
โอ๋...ไม่ล้อจริงๆแล้ว นายจะถามอะไรฉันล่ะ
อย่าโกธรกันนะ...
เออ
อย่าว่ากันนะ...
เออ!
สัญญานะ...
เออ!!!จะถามก็ถามสักทีสิ ดงแฮเริ่มทนไม่ไหว
คือ...
...
เมื่อไรนายจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนสักทีซองมินถามเสร็จ รีบถอยห่างสามก้าวทันที
นายถามบ้าอะไรของนาย!!!...ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของคนอื่นเลย เอาตัวเองให้รอดก่อนเหอะ ใครฝากนายถามมาล่ะ อย่าบอกนะ...ว่าแม่ฉัน
...ซองมินพยักหน้าน้อยๆ
แม่ของดงแฮค่อนข้างจะใจดี เลี้ยงดงแฮแบบเพื่อนมาตั้งแต่เด็ก ไม่แปลกที่พอดงแฮโตขึ้นมา จึงติดนิสัยสบายๆ เอาแต่ใจตัวเองนิดหน่อย แต่มีเรื่องเดียวที่ดงแฮไม่ค่อยอยากจะพูดถึงเท่าไร ก็คงเป็นเรื่องคนรัก ที่แม่ของเขาเอาแต่รบเร้าว่าเมื่อไรจะมีคนรักกะใครเขาสักที พอบอกว่าไม่มี ก็จะบ่นว่าเพราะนิสัยอย่างนี้ถึงได้ไม่มีคนเอา...(แอบแรงนะเนี่ย...)
แม่จะบ้าเหรอ ถ้าอยากมี...ทำไมไม่มีเอง มาคาดคั้นอะไรหนักหนา...น่ารำคาญดงแฮบ่นใหญ่
และแล้วบทสนทนาของทั้งคู่ก็ต้องจบลงเมื่อเด็กๆต่างพากันเข้ามาในร้านแล้ว ทั้งสามจึงแยกย้ายกันทำงานตามหน้าที่ของแต่ล่ะคน ตั้งแต่เช้าจรดเย็นดูวุ่นวายมาก จนกระทั่งซองมินสอนเด็กๆทำเบเกอร์รี่เสร็จ ซองมินก็ยืนส่งเด็กๆหน้าร้านเหมือนอย่างเคย...
แต่หัวใจของซองมินต้องเต้นรั่วอีกครั้ง เมื่อวันนี้คยูมารับชานฮีเหมือนเมื่อวาน ความรู้สึกหวั่นไหวต่างๆได้เข้ามารบกวนจิตใจซองมินอีกครั้ง แต่คราวนี้แตกต่างจากเมื่อวาน ทั้งสองต่างพูดคุยกันมากขึ้น ส่วนใหญ่คยูจะเป็นคนถามซะมากกว่า แม้จะไม่พูดอะไรมาก แต่สำหรับซองมินกลับมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก หลังจากที่คยูและชานฮีได้กลับบ้าน แก้มใสของซองมินก็แต้มสีแดงบางๆ รอยยิ้มผุดขึ้นมาตลอด ดูมีความสุขกว่าเมื่อวาน จนคนอื่นสังเกตได้...
ยิ้มอะไรนักหนา...ซองมิน ดงแฮถามซองมินแบบหมั่นไส้
เปล่าสักหน่อย ปากบอกว่าเปล่า แต่แก้มเนี่ยฉีกยิ้มไปถึงไหนต่อไหนแล้ว เนี่ยนะเปล่าของนาย...เห็นชัดๆเลยว่านายกำลังยิ้มอยู่
อ้อ...รู้แล้ว เพราะผู้ชายคนนั้นใช่ไหม คนที่นายคุยกับเขาเมื่อกี้นะ ดงแฮพูดถูกเป๊ะ แก้มของซองมินที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงเพิ่มขึ้นไปอีก
จริงๆด้วย นายต้องชอบผู้ชายคนนั้นแน่เลย ใช่ป่ะล่ะ... ดงแฮยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ซองมิน เพื่อนเราเนี่ยน่ารักจริงๆ ดู...แก้มเนี่ยแดงใหญ่แล้ว ชอบเขาก็ไม่กล้าบอก เอาแต่ยิ้มคนเดียว...ท่าจะบ้า
เอ้า...แก้มแดงใหญ่แล้ว ไม่ถามแล้วดีกว่า เร็วๆเหอะ...ฉันอยากกลับบ้านแล้ว ดงแฮเริ่มบ่นอีกครั้ง ซองมินยิ้มน้อยๆกับความเอาแต่ใจของดงแฮ
พอเก็บของ ทำความสะอาดร้านเสร็จ ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับที่พักของตน ซองมินรู้สึกแปลกๆ ไม่เคยรู้สึกมีความสุขอย่างนี้มาก่อน ทำไม...แค่คุยกับเขาไม่กี่นาที แต่มันกลับยาวนานในความรู้สึกซองมิน ร่างบางอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ค่อยๆทิ้งตัวนอนลงที่นอนสีชมพูช้าๆ พลางคิดถึงเหตุการณ์เมื่อเย็น รอยยิ้มเล็กๆก็ผุดขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่ร่างบางจะค่อยๆเข้าสู่นิทรา...
ทุกๆวันซองมินยังคงเหมือนเดิม แต่ที่แปลกไปคือมีผู้ชายที่ชื่อว่า คยูฮยอน ได้เข้ามาวนเวียนหัวใจของซองมิน แม้ทุกครั้งที่เจอกันจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆก็ตาม แต่ซองมินกลับรอคอยที่จะเจอคยู แต่ตอนนี้ซองมินกลับมีความทุกข์อย่างหนึ่ง คือไม่แน่ใจว่าคยูจะเป็นเหมือนเขารึเปล่า อันนี้ยังไม่เท่าไร แต่ที่น่ากลัวที่สุดคือ
ถ้าเขาเกิดรู้ว่าความรู้สึกของเราคิดยังไงกับเขา
ถ้าเขาไม่คิดอย่างเราล่ะ
ถ้าเขารังเกียจเราล่ะ
ซองมินควรจะทำยังไง ซองมินกลัวการจากไปของคยูฮยอนมากที่สุด ถ้าหากเป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ ก็ขอให้เขาแอบหลงรักคยูต่อไปเรื่อยๆอย่างนี้เถอะ ถ้าความจริงในใจจะทำลายความรู้สึกดีๆที่คยูมีให้ล่ะก็ เขายอม...ยอมที่จะเก็บมัน เก็บคำว่า รักไว้ในใจ แม้จะเจ็บปวดทรมานยังไง ก็ยังดีกว่าให้คยูต้องเกลียดเขาเพราะคำว่า รักคำเดียว...
วันนี้ก็เป็นเหมือนอย่างเคย ซองมินยังคงสอนเด็กๆอย่างมีความสุข จนกระทั่งตกเย็น เด็กๆทุกคนต่างพากันกลับบ้านกันหมดแล้ว ยกเว้นแต่ชานฮี เด็กน้อยยังคงนั่งเล่นอยู่บนโซฟาเพียงคนเดียว สร้างความแปลกใจให้แก่ซองมิน...
ชานฮี...คุณอายังไม่มารับอีกเหรอครับ
ไม่รู้สิฮะคุณครู...เห็นคุณอาบอกว่าวันนี้คงมารับผมช้าหน่อย
อ้อ...งั้นครูอยู่เป็นเพื่อนนะ พูดพลางยิ้มอ่อยโยนให้ชานฮี ทั้งสองพากันชวนคุยกันไปเรื่อยๆ จนชานฮีเริ่มเกิดอาการง่วง ซองมินจึงให้ชานฮีนอนที่โซฟาข้างในร้าน จัดการห่มผ้า ลูบหัวน้อยๆ พลอยคิดถึงบุคคลอีกคนหนึ่งที่เขากำลังรอคอยให้มารับชานฮี...
ป่านนี้ทำไมยังไม่มารับชานฮีอีกนะ... พูดกับตัวเองเบาๆ ร่างบางกังวลในใจแปลกๆ กลัวว่าคนที่มารับจะไม่ใช่คยูฮยอน ทำไมเขากลายเป็นคนเห็นแก่ตัวอย่างนี้นะ
ทั้งที่ความจริงซองมินไม่มีสิทธิ์คาดหวังอะไรจากคยูฮยอนเลย เขาเป็นแค่คุณครูสอนทำขนมให้แก่ชานฮี ถ้าคยูฮยอนไม่มามันก็เป็นสิทธิของเขา แล้วเรายังจะไปคาดหวังอะไรจากคยูฮยอนอีก แค่เขายอมคุยกับเรามันก็ดีแค่ไหนแล้ว ดังนั้นก็อย่าเลย...อย่าไปรบกวนเขามาก เราแอบรักเขาอยู่ห่างอย่างนี้ก็พอ อย่าไปวุ่นวายอะไรมากเลย อยู่ห่างๆอย่างนี้ก็พอ พอแล้วสำหรับนาย...ซองมิน
ขณะที่ร่างบางกำลังนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยคนเดียว และแล้วคนที่เขารอคอยก็มาถึง ตอนแรกเขาคิดว่าจะไม่ใช่คนๆนี้ที่จะมารับชานฮี ซองมินรีบเดินออกไปข้างนอกร้านทันที เมื่อเห็นคยูฮยอน...
เออ...ขอโทษนะครับคุณซองมิน พอดีผมติดธุระที่ทำงานนิดหน่อย ก็เลยมารับชานฮีช้า ขอโทษนะครับที่รบกวนคุณซองมินอยู่เลย ร่างสูงพูดพลางก้มหัวลงเล็กน้อยเชิงขอโทษ หารู้ไม่ว่าตอนนี้คนตรงหน้าหน้าแดงใหญ่แล้ว...
เออ...ไม่เป็นไรครับ แต่ตอนนี้ชานฮีเขากำลังหลับอยู่ งั้นเดี๋ยวผมไปเรียกเขาให้นะครับ
ขณะที่ซองมินกำลังจะเดินกลับเข้าร้านเพื่อไปเรียกชานฮีนั้น จู่ๆมือใหญ่ก็รั้งข้อมือของร่างบางไว้ ซองมินหันไปช้าๆ ทั้งสองสบสายตากัน สบตากันอยู่นาน จนคยูฮยอนที่ตั้งสติได้ก่อนรีบกล่าวขอโทษเป็นการใหญ่...
เออ...ขอโทษนะครับ เมื่อกี้ผม...รีบปล่อยข้อมือซองมินเบาๆ
ม่ะ...ไม่เป็นไรครับซองมินรีบก้มหน้าหลบสายตาคู่นั้นใหญ่
ผมว่า...เดี๋ยวผมเข้าไปอุ้มเขาออกมาดีกว่า ผมไม่อยากรบกวนการนอนเขาเท่าไร คยูฮยอนเสนอความคิดออกมา
...
ร่างบางไม่ตอบอะไร รีบเดินนำหน้าคยูฮยอนเดินเข้าร้าน ร่างสูงถึงกับงงว่าเขาทำอะไรผิดไปรึเปล่า... เมื่อเห็นว่าชานฮีกำลังหลับอย่างมีความสุขอยู่ คยูฮยอนก็จัดการค่อยๆอุ้มชานฮีขึ้นมาอย่างอ่อนโยน ซองมินอดที่จะอมยิ้มไม่ได้กับความอ่อนโยนที่คยูฮยอนแสดงออกตรงหน้า ซองมินช่วยถือกระเป๋าใบเล็กของชานฮีไปส่งที่รถ คยูฮยอนจัดการวางชานฮีที่กำลังหลับใหลไว้เบาะหลังของรถ ก่อนจะกล่าวขอบคุณซองมินอีกครั้ง...
ยังไงก็ขอบคุณคุณมากนะครับ...ที่ดูแลชานฮีให้ คยูฮยอนก้มหัวให้ซองมินอีกครั้ง
ไม่เป็นไรครับ... ซองมินพลางหันหน้าไปทางอื่น กลบเกลื่อนอาการเขินอาย...
งั้นผมไปก่อนนะครับ ร่างสูงกล่าวลา
ครับ... แล้วซองมินก็เดินจากเข้าร้านไป ร่างสูงที่ขึ้นไปนั่งบนเบาะคนขับนั้น ก็แอบมองกระจกหลังตามซองมินไป ก่อนจะยิ้มให้ตัวเอง พลอยนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เขาทั้งสองสบตากัน หวังว่าซองมินคงคิดอย่างที่เขาคิด ทำไมเขาถึงมั่นใจนักล่ะ...ก็เพราะสายตาซองมินมันฟ้องให้ว่า ร่างบางนั้นก็มีใจให้เขาเหมือนกัน แล้วคยูฮยอนก็หวนรำลึกถึงครั้งที่ซองมินกับเขาได้พบกัน...
ตอนแรกเขาก็ไม่สนใจอะไรมาก เห็นเจ้าชานฮีโม้นักโม้หนา ว่าคุณครูที่สอนทำขนมน่ารักอย่างนู้นน่ารักอย่างนี้ แต่ที่เขาแปลกใจก็คือ...อาจารย์ของเจ้าชานฮีเป็นผู้ชายไม่ใช่เหรอ แล้วจะน่ารักอย่างที่มันว่าได้ยังไง วันหนึ่งจึงตัดสินใจ ขอพี่สะใภ้ไปรับชานฮีที่โรงเรียนแห่งนั้น ว่าจะน่ารักอย่างที่เจ้าชานฮีมันว่าหรือเปล่า
แต่แล้วหัวใจก็ต้องเต้นรั่ว เมื่อเดินเข้าไปเมื่อเห็นคนๆหนึ่งกำลังหันหลังพูดคุยกับหลานชายของเขาอยู่ ร่างนั้นค่อยๆหันมา ทำเอาคยูฮยอนถึงกับตกอยู่ในภวังค์ ร่างบางหน้าตาน่ารัก ผิวเรียบขาวอมชมพู ใบหน้าเรียว ริมฝีปากแดงช่ำ ดวงตากลมโต ทำเอาคยูฮยอนถึงกับอึ้งในความน่ารักของคนตรงหน้า อย่าบอกนะว่านี้คือคุณครูซองมินที่เจ้าชานฮีพูดถึง น่ารักอย่างที่เด็กมันว่าไว้จริงๆ...
คุณอาคยูมาแล้ว... พลางเดินเข้าไปจับมือพาคยูเดินเข้ามาทางซองมิน
คุณอา...นี่ไงฮะ คุณครูซองมินที่ผมพูดถึง ชานฮีพูดพร้อมกับเดินเข้าไปจับมือซองมิน
ร่างบางตรงหน้ามองเขาแบบอึ้งๆ เขาก็แอบแปลกใจเหมือนกัน หรือว่าเราสองคนเคยเจอกันที่ไหนมารึเปล่า แต่พอได้เข้ามายืนใกล้ตรงหน้า ยิ่งทำให้เขาใจเต้นขึ้นไปอีก คยูฮยอนไม่รอช้ารีบทำความรู้จักกับร
